มอเตอร์ไซค์สมัยใหม่ทุกคันที่ใช้คำว่า “สแครมเบลอร์” กำลังไขว่คว้าสิ่งที่ TR6 Trophy ทำไว้ในปี 1956 ส่วนใหญ่ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ รถคันนี้เป็นเวอร์ชันลุยดินโดยเฉพาะคันแรกของสองสูบ Triumph 650 และวางรูปแบบที่การออกแบบมอเตอร์ไซค์สี่สิบปีถัดมาพยายามเอากลับคืนมา
และมันก็ไม่ใช่ความคิดแบบอังกฤษ โรงงานที่ Meriden ไม่ได้ตื่นขึ้นมาเช้าวันหนึ่งในปี 1955 แล้วตัดสินใจสร้างรถออฟโรดให้ตลาดอเมริกา รถคันนี้ถูกสร้างเพราะตัวแทนจำหน่ายอเมริกัน Johnson Motors of Pasadena หรือ JoMo ผลักดันโรงงานให้ทำ ประวัติศาสตร์นี้ขับเคลื่อนโดยดีลเลอร์ ขับเคลื่อนโดยนักแข่ง และเป็นแคลิฟอร์เนียในแบบที่ทำให้การอ้างความเป็นอัตลักษณ์อเมริกันของรถชอบธรรม แม้ทุกคันจะสร้างในอังกฤษ
การเปิดตัวปี 1956
TR6 รุ่นแรกใช้เฟรม T110 เครื่องสองสูบเรียง 650cc ที่ต่อยอดจาก Tiger 110 และคาร์บู Amal Monobloc ตัวเดียว ท่อไอเสียสูงกว่ารุ่นถนน เบาะเดี่ยว และชุดอุปกรณ์ลุยดินแบบเลือกได้ สั่งสไตล์ “Western” จากโรงงานได้ โดยการตั้งค่าทะเลทรายเป็นแค่ช่องให้ติ๊ก
คาร์บูเดี่ยวคือการตัดสินใจออกแบบที่สำคัญที่สุด JoMo โต้ว่าคาร์บูคู่ในระดับความสูงที่ต่างกัน Big Bear อยู่ที่ 7,000 ฟุต โมฮาวีที่ 2,000 จูนให้คงที่ไม่ได้ โรงงานรับฟัง Amal ตัวเดียวที่เจ็ทกลางๆ ใช้ได้ตั้งแต่ระดับน้ำทะเลถึง 8,000 ฟุตโดยไม่บ่น
ทำไมคาร์บูเดี่ยวจึงสำคัญ
คาร์บูเดี่ยวล้างในสนามได้ง่ายกว่า บาลานซ์ง่ายกว่าเพราะไม่มีอะไรให้บาลานซ์เทียบ ให้แรงบิดช่วงรอบต่ำที่ใช้ได้จริงมากกว่า ซึ่งเป็นสิ่งที่สำคัญบนทรายลึกและตอนไต่ถนนดิน แพงกระเป๋าเฉพาะตอนซื้อ ตลอดสุดสัปดาห์แข่ง Amal ตัวเดียวคือคำตอบที่ถูก และรถก็ขายตัวเองให้ใครก็ตามที่เคยใช้เสาร์หนึ่งวันล้างคาร์บูคู่บนเสาเหล็กรั้ว
วิวัฒนาการที่ขับเคลื่อนโดยดีลเลอร์
Bud Ekins, Eddie Mulder, Skip Van Leeuwen, Don Vesco ชื่อที่ชนะทุกรายการทะเลทรายสำคัญช่วงปลายทศวรรษ 1950 และตลอดทศวรรษ 1960 ขี่ TR6 Trophy และส่งข้อสังเกตกลับไปให้ JoMo ซึ่งส่งต่อให้ Meriden รถได้ท่อสูงที่เดินขึ้นด้านขวาทั้งคู่ ถังน้ำมันเล็กลง ท่อยกสูง ยางออฟโรดจริงจากรายการออปชันของโรงงาน และเรขาคณิตเฟรมที่เอนไปทางดินเล็กน้อย
ภายในปี 1966 รุ่นนี้มีสองรุ่นย่อย TR6R คือรุ่นถนน ท่อต่ำ ยางถนน TR6C คือรุ่นลุยดิน ท่อสูง อัตราทดเกียร์สเป็กลุยดิน ยางหนามเป็นออปชัน C คือสิ่งที่คนหมายถึงตอนนี้เมื่อพูดว่า “เดสเสิร์ตสเลด”
จุดที่ลงตัว: 1968–1970
ภายในปี 1968 รถมีฝาสูบแปดสตัด เบรกหน้าแบบ twin-leading-shoe ระบบจุดระเบิดที่ลงตัว และความสมบูรณ์ที่รถยุคแรกไม่มี ภายในปี 1971 แชสซีแบบ oil-in-frame มาถึง รถสูงขึ้นและเสียคาแรกเตอร์ไปบางส่วน TR6C ปี 1968 ถึง 1970 คือรถที่คำว่า “เดสเสิร์ตสเลด” ส่วนใหญ่หมายถึง และเป็นรุ่นที่เราแนะนำสำหรับใครก็ตามที่จะสร้างให้ถูกต้องตามยุค
ในปี 1968 รถยังได้โทนสี Bud Ekins เป็นออปชันจากโรงงาน คือถังสีขาวกับแผงกลางสีแดง ตำแหน่งสติกเกอร์เฉพาะที่กลายเป็นนิยามเชิงภาพของยุคนั้น TR6C ปี 1969 ในสี Ekins พร้อมยาง K70 และเบาะ Bates คือสิ่งที่คนส่วนใหญ่นึกถึงเมื่อนึกถึงสเลด แม้จะไม่รู้ว่าต้องระบุปี
TR6 ไม่ใช่รถอังกฤษที่ขายในอเมริกา มันคือสเป็กแบบอเมริกันที่สร้างในอังกฤษ
จุดจบ
ปี 1973 มาพร้อมกล่องเกียร์ห้าสปีดและการอัปเกรดเป็น 750cc ชื่อ TR6 ดำเนินต่อไปช่วงสั้นๆ แต่สเป็กคาร์บูเดี่ยวส่วนใหญ่หายไปเมื่อโรงงานไล่ตามตลาดมอเตอร์ไซค์สมัยใหม่ ภายในปี 1975 รถวิบากจากญี่ปุ่นกินตลาดถนน/ออฟโรดไปหมดแล้ว และ Triumph 650 ท่อสูงก็ไม่ใช่เครื่องมือที่เหมาะกับวงการแข่งทะเลทรายอีกต่อไป ภายในปี 1983 โรงงานที่ Meriden ก็ไม่เหลืออีกแล้ว
รถยังชนะการแข่งทะเลทรายต่อมาอีกสิบปีหลังจาก Triumph เลิกผลิต เพราะรถถูกต้องอยู่แล้ว นักขี่เก็บคันของตัวเองไว้ และ JoMo ยังมีอะไหล่ให้อีกทศวรรษ รูปแบบนี้อยู่ยาวกว่าชีวิตเชิงพาณิชย์ของมันยี่สิบปี
ทำไมเรายังขายอยู่
TR6 Trophy ไม่ใช่ชิ้นพิพิธภัณฑ์ แม้บางคันจะถูกปฏิบัติแบบนั้น รถถูกสร้างมาเพื่อใช้ และแก่ตัวลงจนกลายเป็นสแครมเบลอร์วินเทจที่ขี่ได้ดีที่สุดที่มีอยู่ อะไหล่หาได้ทุกที่ เครื่องให้อภัยความผิดพลาดเล็กน้อย รถจะวิ่งสะดุดแต่ยังพาคุณกลับบ้านได้ ซึ่งเป็นสิ่งที่รถวิบากสมัยใหม่ที่มีคาแรกเตอร์คล้ายกันทำไม่ได้
ทุกคัน TR6C ที่เราขาย เราบอกลูกค้าให้ขี่มันบนดิน นั่นคือสิ่งที่มันถูกสร้างมาเพื่อ การขี่แค่บนถนนลาดยางคือการใช้รถผิดวัตถุประสงค์ รถจะไม่เป็นอะไร ลูกค้าจะสนุก แต่พวกเขาพลาดสิ่งที่รถถูกตั้งใจให้ทำจริงๆ

