ขับผ่าน Big Bear Lake ในสุดสัปดาห์หน้าร้อนตอนนี้ คุณคงเดาไม่ออกเลยว่ายี่สิบปีที่แล้วที่นี่เคยเป็นจุดปล่อยตัวของการแข่งมอเตอร์ไซค์ออฟโรดที่ใหญ่ที่สุดในอเมริกา แคมป์กราวด์ที่นักขี่ 700 คนเคยเอารถมาจัดแถวกลายเป็นคอนโดไปแล้ว เส้นทางที่ใช้แข่งก็ปิดหรือถูกจำกัด เรื่องราวยังอยู่ที่นี่ ส่วนใหญ่อยู่ในรถที่นักขี่เก็บเอาไว้ และในคนที่ยังจำได้

เดสเสิร์ตสเลดไม่ได้เป็นรถอย่างที่เป็นเพราะนักขี่คนใดคนหนึ่งหรือนักออกแบบคนใดคนหนึ่ง มันเป็นรถอย่างที่เป็นเพราะการแข่งขันเหล่านี้ และเพราะสิ่งที่สนามเรียกร้องจากอุปกรณ์ที่ลงแข่ง

Big Bear Run, 1949–1968

เริ่มในปี 1949 โดยครอบครัว Lupton ที่ Lupton’s Trading Post การแข่งขันระยะ 150 ไมล์ผ่านทะเลทรายตอนสูงทางเหนือของ San Bernardino และเข้าเส้นชัยที่ Big Bear Lake ถึงกลางทศวรรษ 1960 มีนักขี่ถึง 700 คน และผู้ชมหลายพันคน ภูมิประเทศไม่ปรานี ทั้งทรายลึก หินโผล่ และถนนดับเพลิงที่ใช้ความเร็วสูง รถที่ชนะคือรถที่รอดไปได้ Triumph TR6 Trophy แบบคาร์บูเรเตอร์ตัวเดียวสร้างชื่อเสียงขึ้นที่ Big Bear

การแข่งขันจบลงในปี 1968 หลังปีที่มีผู้เสียชีวิต และแรงกดดันที่เพิ่มขึ้นจากกรมป่าไม้เรื่องการใช้ที่ดิน AMA ถอนการรับรอง ค่าประกันสูงเกินรับไหว และเงื่อนไขที่ทำให้การแข่งเกิดขึ้นได้ก็ไม่อาจสร้างซ้ำได้ การแข่งปี 1968 เป็นครั้งสุดท้าย

Catalina Grand Prix, 1951–1958

Frank Cooper เริ่มต้นในปี 1951 ระยะ 100 ไมล์รอบ Avalon และผ่านพื้นที่ตอนในของเกาะ Catalina ผู้ชมนั่งเรือข้ามมาจากแผ่นดินใหญ่เพื่อมาดูการแข่งในสุดสัปดาห์นั้น สนามใช้ถนนดินผ่านตอนในของเกาะ และช่วงถนนลาดยางผ่านตัวเมือง Avalon

Bud Ekins ชนะรุ่น 250cc บน Triumph T100 ในปี 1955 และชนะรุ่น 500cc บน Triumph TR6 ในปี 1956 Eddie Mulder ขึ้นโพเดียมหลายปี การแข่งจบลงในปี 1958 เมื่อครอบครัว Wrigley ซึ่งเป็นเจ้าของ Catalina ส่วนใหญ่ในเวลานั้น ถอนการสนับสนุน การรื้อฟื้นในปี 2010 เป็นครั้งเดียว เป็นอีเวนต์เชิงมารยาท ไม่ใช่การสืบเนื่อง และเงื่อนไขที่ทำให้ต้นฉบับเกิดขึ้นได้ก็ไม่มีอีกแล้ว

Elsinore Grand Prix, 1968–1980

การแข่งที่ “On Any Sunday” ทำให้โด่งดัง แม้ว่ามันจะเป็นการแข่งจริงมานานก่อนหนังเรื่องนั้น สนามถนนในเมือง Lake Elsinore บวกลูปทางดินผ่านเนินเขารอบ ๆ McQueen ลงแข่งด้วย Husky 400 ในปี 1971 มี Triumph มากมายในสนามเดียวกัน ขี่โดยนักแข่งที่จริงจังกับการแข่งกว่าที่หนังบอกเป็นนัย

รายการดั้งเดิมจบลงในปี 1980 เพราะแรงกดดันเรื่องการใช้ที่ดินและประกัน การรื้อฟื้นจัดขึ้นตั้งแต่ปี 2010 ถึง 2015 ด้วยสนามที่เล็กลงและดัดแปลง ตอนนี้ทั้งสองจบแล้ว สนามยังขับตามเป็นช่วง ๆ ได้ ถ้าคุณรู้ว่าต้องมองหาตรงไหน

AMA District 37

องค์กรระดับภูมิภาคที่ AMA รับรองสำหรับการแข่งออฟโรดในแคลิฟอร์เนียตอนใต้ ก่อตั้งในปี 1937 และยังดำเนินอยู่ สโมสรในแถบ Mojave ได้แก่ Dirt Diggers, Greyhounds, Lost Coyotes, Checkers, Hilltoppers จัดการแข่งแฮร์สแครมเบิล เอนดูโร และแฮร์แอนด์ฮาวด์ ผ่านทะเลทรายตอนสูงตั้งแต่ทศวรรษ 1940 จนถึงทศวรรษ 1980 สโมสรส่วนใหญ่ยังอยู่ แต่ด้วยจำนวนผู้เข้าแข่งที่น้อยลงและบนผืนดินที่เล็กลง

รถที่ชนะรายการ District 37 ในทศวรรษ 1960 เป็นผู้กำหนดสเปกของเดสเสิร์ตสเลด การยกส่วนหน้าให้สูงขึ้น ท่อสูง เกียร์สำหรับทางดิน Amal ตัวเดียว ทุกการเลือกเหล่านี้ทำขึ้นเพราะมันช่วยให้ TR6C ผ่านการแข่งจุดต่อจุด 100 ไมล์ในทรายลึกโดยไม่พัง

สิ่งที่เหลืออยู่

District 37 ยังรับรองการแข่งอยู่ ส่วนใหญ่บนที่ดินส่วนบุคคลหรือพื้นที่ OHV ที่กำหนด Hare and Hound ที่ Lucerne Valley เป็นทายาทยุคใหม่ที่ใกล้เคียงที่สุดของรูปแบบ Big Bear Mojave Road ยังขับได้ตลอดเส้นทางจากต้นจนจบ ถ้าคุณอยากได้เวอร์ชันนำทางเองของความรู้สึกที่การแข่งเหล่านั้นให้ Mint 400 ในเนวาดาเป็นญาติทางจิตวิญญาณที่ใกล้ที่สุดของ Big Bear Run ดั้งเดิม

วงการมอเตอร์ไซค์วินเทจมีอีเวนต์ของตัวเองที่ให้เกียรติยุคนั้น ได้แก่ Hanford Vintage MX, Velocette Owners’ Club National Rally, Quail Motorcycle Gathering พวกนี้ไม่ใช่การแข่ง แต่เป็นงานรวมตัว การแข่งในรูปแบบที่เดสเสิร์ตสเลดถูกสร้างมาเพื่อชนะ ส่วนใหญ่จบไปแล้ว

รถอยู่ยาวกว่าการแข่งสี่สิบปี นั่นเป็นเหตุผลสำคัญที่ TR6C สภาพดีมีค่าอย่างที่เป็น

อ่านเพิ่มเติมที่ไหน

หนังสือ “Daytona 200: The History of America’s Premier Motorcycle Race” ของ Don Emde ครอบคลุมวงการเดียวกันบางส่วนจากฝั่ง AMA “The Bud Ekins Story” ของ Bud Ekins (หมดพิมพ์แล้ว หามือสองได้) เป็นมุมมองของนักแข่งจากภายในทีม JoMo คลังเก่าของ Cycle World ตั้งแต่ปี 1965 ถึง 1975 มีข่าวการแข่งที่ยังไม่ถูกแปลงเป็นดิจิทัล ฉบับเก่าคุ้มที่จะตามหา ถ้าคุณสะสมสิ่งพิมพ์เกี่ยวกับมอเตอร์ไซค์