ประวัติศาสตร์ของ Triumph ในอเมริกามีสองสาย สายหนึ่งเป็นของอังกฤษ คือโรงงานที่ Meriden รุ่นต่าง ๆ ในไลน์ผลิตภัณฑ์ และการตัดสินใจของฝ่ายบริหารที่ West Midlands อีกสายหนึ่งส่วนใหญ่คือ Bill Johnson กับ Pete Colman ในหน้าร้านที่ Pasadena ที่ตัดสินว่า Triumph จะเป็นอะไรในฝั่งนี้ของมหาสมุทรแอตแลนติก ประวัติศาสตร์สายที่สองนี้เองที่สำคัญกับทุกอย่างทางตะวันตกของเทือกเขาร็อกกี
จุดเริ่มต้น
Bill Johnson เปิดหน้าร้านมอเตอร์ไซค์เล็ก ๆ ที่ Pasadena ในช่วงปลายทศวรรษ 1930 นำเข้ารถอังกฤษ ทั้ง Triumph, BSA และ Vincent อีกไม่กี่คัน พอสงครามโลกครั้งที่สองเริ่มขึ้น เขาก็ถือสิทธิ์จัดจำหน่าย Triumph แต่เพียงผู้เดียวสำหรับสิบเอ็ดรัฐทางตะวันตก ข้อตกลงนี้ไม่ธรรมดา คือดีลเลอร์รายเดียว ไม่ใช่สำนักงานสาขาของโรงงาน เป็นผู้ถือการนำเข้าทั้งฝั่งตะวันตก
หลังสงคราม Pete Colman เข้ามาร่วมหุ้นกับ Johnson Colman ดูแลงานประจำวัน ดูแลทีมแข่ง และสร้างเครือข่ายดีลเลอร์ ส่วน Bill Johnson รับผิดชอบความสัมพันธ์กับ Meriden และงานด้านกฎหมาย การแบ่งหน้าที่แบบนี้อยู่ได้หลายสิบปีและได้ผล เพราะทั้งสองคนเก่งในสิ่งที่ตัวเองทำ
โปรแกรมการแข่งขัน
การตัดสินใจที่เปลี่ยน JoMo จากผู้จัดจำหน่ายระดับภูมิภาคให้กลายเป็นพลังทางวัฒนธรรม คือทีมแข่งที่โรงงานหนุนหลัง Colman เดิมพันว่าการชนะการแข่งขันในทะเลทรายจะขายรถถนนได้ และเขาคิดถูก ทีมที่ JoMo รวบรวมไว้ตลอดปลายทศวรรษ 1950 และทศวรรษ 1960 อ่านแล้วเหมือนทำเนียบผู้มีชื่อเสียงของวงการแข่งมอเตอร์ไซค์แคลิฟอร์เนีย ได้แก่ Bud Ekins, Eddie Mulder, Don Vesco, Skip Van Leeuwen, Cliff Coleman
พวกเขาชนะ Big Bear Run, Catalina Grand Prix, Greenhorn Enduro และทุกรายการของ AMA District 37 ที่มีความหมาย Triumph TR6C ในสีของ JoMo มาปรากฏที่เส้นสตาร์ท เข้าเส้นชัยเป็นที่หนึ่ง และขึ้นภาพในสื่อมอเตอร์ไซค์ท้องถิ่นในวันรุ่งขึ้น โฆษณาเขียนตัวเองได้เลย
JoMo หล่อหลอมรถอย่างไร
อีกสิ่งที่โปรแกรมแข่งทำให้คือการให้ JoMo มีน้ำหนักในการพูดกับโรงงาน ตอนที่ Colman บอก Meriden ว่านักขี่แคลิฟอร์เนียต้องการรถ 650 คาร์บูเรเตอร์ตัวเดียว ท่อไอเสียสูง และถังเล็ก เขาไม่ได้กำลังเสนอการตลาด เขารายงานข้อมูลภาคสนามจากนักแข่งทะเลทรายที่ JoMo จ่ายเงินจ้าง โรงงานก็รับฟัง
สเปกของ TR6 Trophy ในแบบอเมริกันถูกสร้างตามความต้องการของ JoMo เป็นส่วนใหญ่ Amal ตัวเดียว ท่อสูง เกียร์สำหรับทางดินให้เลือก เบาะ Bates ที่เป็นออปชันจากโรงงานในปี 1968 ไม่มีการตัดสินใจเหล่านี้ข้อไหนเกิดขึ้นในอังกฤษโดยไม่มีความเห็นจาก Pasadena
เครือข่ายดีลเลอร์
ถึงกลางทศวรรษ 1960 JoMo ให้ใบอนุญาตดีลเลอร์ราว 200 ราย ทั่วสิบเอ็ดรัฐทางตะวันตก เครือข่ายนี้แน่นกว่าเครือข่ายแบรนด์สมัยใหม่ส่วนใหญ่ JoMo เป็นผู้กำหนดกฎว่าจะจัดแสดงรถอย่างไร ซ่อมบำรุงอย่างไร และต้องสต็อกอะไหล่อะไรบ้าง เป็นประสบการณ์แบรนด์ที่เป็นหนึ่งเดียวตลอดภูมิภาคกว้างพันไมล์ ก่อนที่คำว่า “ประสบการณ์แบรนด์” จะมีขึ้นเสียอีก
Triumph ส่วนใหญ่ที่คุณจะเจอในอเมริกาตะวันตกทุกวันนี้ มีแผ่นป้ายดีลเลอร์ของ JoMo ตอกหมุดอยู่ตรงไหนสักแห่ง แผ่นป้ายดีลเลอร์เหล่านี้กลายเป็นของสะสมในตัวเอง แผ่นป้าย “Johnson Motors – Pasadena” ของแท้สภาพดีมีค่ากว่าที่คุณคาดไว้สำหรับอะลูมิเนียมปั๊มขึ้นรูปแผ่นหนึ่ง
โรงงานสร้างรถ JoMo ตัดสินว่าคันไหนจะได้เป็นรถอเมริกัน
จุดจบ
ทศวรรษ 1970 ทำให้ทุกอย่างจบลง Triumph ล้มละลายในครึ่งหลังของทศวรรษ อุตสาหกรรมมอเตอร์ไซค์อังกฤษล่มเกือบทั้งหมด และข้อตกลงจัดจำหน่ายที่ทำให้ JoMo ได้ฝั่งตะวันตกก็ถูกผู้พิทักษ์ทรัพย์จัดโครงสร้างใหม่ Pete Colman เกษียณ ส่วน Bill Johnson เสียชีวิตไปหลายปีก่อนหน้า ดีลเลอร์ที่ Pasadena ปิดตัวลง
หน้าร้าน JoMo เดิมบนถนน Colorado Boulevard หายไปแล้ว ตึกนั้นเป็นอย่างอื่นไปแล้ว แผ่นป้ายดีลเลอร์ยังอยู่ รถยังอยู่ และอิทธิพลต่อหน้าตาของ Triumph แบบอเมริกันก็ถาวรพอที่คุณจะเห็นได้บน Hinckley Scrambler รุ่นปี 2024 ที่พยายามไล่ตามสุนทรียภาพที่ JoMo คิดขึ้นเมื่อหกสิบปีก่อน
สิ่งที่เหลืออยู่
นักสะสมกลุ่มเล็ก ๆ ยังรักษาเอกสารของ JoMo ไว้ ทั้งแคตตาล็อก ป้ายของดีลเลอร์ และโปรแกรมการแข่งขันจากทศวรรษ 1960 Solvang Vintage Motorcycle Museum มีของอยู่บ้าง Quail Motorcycle Gathering บางครั้งก็มี Triumph ยุค JoMo มาแสดง แต่ส่วนใหญ่ประวัติศาสตร์นี้อยู่ในตัวรถเอง ทั้งแผ่นป้ายที่ตอกหมุด หมายเลขเครื่อง และการเลือกเชิงสุนทรียภาพเฉพาะตัวที่มาจากดีลเลอร์แห่งหนึ่งใน Pasadena
เมื่อลูกค้าเดินเข้ามาในร้านแล้วขอ “Triumph แบบอเมริกัน” เรารู้ว่าเขาหมายถึงอะไร เขาหมายถึง TR6C ปี 1968 ถึง 1970 ในสี Ekins มีแผ่นป้ายดีลเลอร์ JoMo ถ้ารถยังมีของเดิมอยู่ ในแบบที่ Pete Colman จะจำได้ แบรนด์เป็นของอังกฤษ แต่วัฒนธรรมถูกสร้างขึ้นที่ Pasadena

