มีรถสามประเภทที่มีเงาเหมือนกันและแทบไม่มีอะไรอื่นเหมือนกัน คำศัพท์เลอะเลือนเมื่อผู้ผลิตสมัยใหม่ยืมคำนี้ไปใช้กับไลน์รถถนนของตัวเอง และตอนนี้คนครึ่งหนึ่งในอินเทอร์เน็ตบอกไม่ได้ว่าแต่ละประเภทคืออะไรกันแน่ ดังนั้นนี่คือสิ่งที่แต่ละประเภทเป็น ขี่แล้วรู้สึกอย่างไร และประเภทไหนคือประเภทที่คุณต้องการจริงๆ

เดสเสิร์ตสเลด

1956 ถึง 1972 เกือบทั้งหมดเป็น Triumph TR6 หรือรุ่นที่ต่อยอดจาก TR6C คาร์บู Amal ตัวเดียว ท่อสูง ยางหนาม ถังเล็ก ถูกต้องตามยุค สร้างมาเพื่อจุดประสงค์เดียว คือชนะการแข่งทะเลทรายในแคลิฟอร์เนีย

ขี่เหมือนรถวิบากที่มีป้ายทะเบียน บนถนนลาดยางไม่สบายเมื่อเกิน 60 mph เพราะอัตราทดต่ำและฐานล้อสั้น พื้นผิวที่แท้จริงของรถคันนี้คือทราย ถนนดินเรียบ และขอบทะเลสาบแห้ง ดินห้าไมล์สนุกกว่าไฮเวย์ยี่สิบไมล์

สแครมเบลอร์ (วินเทจ)

1955 ถึง 1975 กลุ่มที่กว้างกว่า รถถนนใดๆ ที่ดัดแปลงหรือโรงงานสร้างมาเพื่อใช้ออฟโรดเป็นครั้งคราว ท่อสูง ยางทั้งถนนและออฟโรด ถอดน้อยกว่าเดสเสิร์ตสเลด BSA, Triumph, Norton, Matchless, Royal Enfield ล้วนทำสแครมเบลอร์ กลุ่มนี้เป็นเรื่องรูปแบบมากกว่าความทุ่มเทมาตลอด

สแครมเบลอร์เป็นเดสเสิร์ตสเลดได้ เดสเสิร์ตสเลดเป็นสแครมเบลอร์ชนิดหนึ่ง ความสัมพันธ์เป็นลำดับชั้น เดสเสิร์ตสเลดทุกคันเป็นสแครมเบลอร์ สแครมเบลอร์ส่วนใหญ่ไม่ใช่เดสเสิร์ตสเลด พวกมันเป็นรถถนนที่มีความสามารถ ไม่ใช่เครื่องจักรออฟโรดโดยเฉพาะ

ขี่ใกล้เคียง 50/50 ระหว่างบนถนนกับออฟโรด ขึ้นกับยางและอัตราทดเกียร์ BSA Hornet หรือ Triumph TR6R ที่ดัดแปลงเล็กน้อยคือจุดกลางที่สบายของกลุ่มนี้

สแครมเบลอร์สมัยใหม่

2006 จนถึงปัจจุบัน เป็นคำของผู้ผลิตสำหรับรถถนนความจุปานกลางที่มีท่อสูงและยางอเนกประสงค์ Triumph Scrambler 900 ของ Hinckley, ไลน์ Ducati Scrambler, BMW R nineT Scrambler และ Royal Enfield หลายรุ่น กลุ่มนี้มีอยู่เพราะ Triumph นำคำนี้กลับมาใช้ในปี 2006 และขายดี

ขี่เหมือนรถถนนที่ถูกแต่งสไตล์ สบายบนฟรีเวย์ ลุยถนนดินได้ถ้าถนนดินนั้นแห้งและไม่โหดนัก รถพวกนี้เก่งในสิ่งที่มันเป็น คือเรโทรที่ขี่ใช้ทุกวันได้ และจะอายถ้าเจอโมฮาวี 50 ไมล์

ทำไมเรื่องนี้สำคัญตอนซื้อ

คุณขี่สแครมเบลอร์สมัยใหม่ไปทำงานแล้วเรียกว่ารถวันหยุดได้ แต่ขี่เดสเสิร์ตสเลดไปทำงานไม่ได้ รถสองอย่างนี้ไม่ใช่ผลิตภัณฑ์เดียวกัน และการแกล้งทำเป็นว่าใช่ทำให้ผู้ซื้อต้องอยู่กับตัวเลือกผิดไปอย่างผิดหวังยาวนาน

สแครมเบลอร์วินเทจคือจุดกลางที่สบายสำหรับนักขี่ส่วนใหญ่ มีคาแรกเตอร์จริง ความสามารถออฟโรดจริงถ้าคุณสร้างให้เป็นอย่างนั้น และจัดการได้บนถนนสำหรับวันละ 50 ไมล์ Triumph TR6R ปี 1966 ถึง 1970 กับยางหนามและถังที่เล็กลง คือสิ่งที่ผู้ซื้อ “สแครมเบลอร์” ส่วนใหญ่ต้องการจริงๆ แม้ว่าจะเดินเข้ามาขอเดสเสิร์ตสเลดก็ตาม

คุณขี่สแครมเบลอร์สมัยใหม่ไปทำงานได้ แต่ขี่เดสเสิร์ตสเลดไปทำงานไม่ได้ มันไม่ใช่ผลิตภัณฑ์เดียวกัน

คำศัพท์

คำนี้เลอะเลือนเพราะฝ่ายการตลาดของ Triumph เอากลับมาใช้ในปี 2006 และ Ducati ลอกตาม แล้วตอนนี้รถทุกคันที่มีท่อสูงก็เป็นสแครมเบลอร์ นั่นเกิดขึ้นไปแล้ว เราไม่ชนะการเถียงกับอินเทอร์เน็ตทั้งโลกหรอก แต่ในร้านเรา คำเหล่านี้มีความหมายเฉพาะ และรถก็เป็นรถคนละแบบ ถ้าคุณเดินเข้ามาขอสแครมเบลอร์ เราจะถามว่าคุณหมายถึงแบบไหน และคำตอบจะทำให้การคุยไปต่อได้